Voor het seizoen 2006 staat er geen La Marmotte (LM) op het programma. Wat het wel wordt is onduidelijk. Ik heb ondertussen veel over de Öztaler Radmarathon (ÖRM) gelezen. Meer km's en meer hm's dan LM, maar met bijna twee maanden later in het jaar ook meer tijd om te trainen. In principe kan ik dit aan. Het inschrijven is al een wedstrijd. Dit jaar voor het eerst worden alle plaatsen via internet inschrijving vergeven. Er wordt bekend gemaakt in welke week de inschrijving start. Toch maar eens kijken als een startplek te verkrijgen is. 's Maandags gaat de inschrijving open. Had me voorgenomen er 's morgens direct naar te kijken, maar één of andere vergadering doet alles bij mij vergeten. Plots om 12.30 besef ik..... En ja er zijn nog voldoende plaatsen. Dat is horde één. Nu nog een verblijf ter plaatse regelen. En ook dat gaat eenvoudig. En dan kan ook Mein Traum anfangen.
Voorafgaand een week op de bekende camping bij Boug d' Oisans (BdO). En na de ÖRM nog een weekje in de Vogezen om daar met de Ballons Vosgiens te besluiten.

De 3 Ballons valt dit jaar na de Pinkster aan het eind van een week vakantie. Dus een mogelijkheid tot deelname. Na op tweede Pinksterdag de 11-Stedentocht afgeraffeld te hebben. Is het dinsdag vertrekken naar de Vogezen. De hele week is het genieten van goed weer. Nou ja de eerste dag valt wat tegen. Op woensdag verken ik het parcours vanuit Le Thillot. Een rondje over de Alsace en de aankomst op Belles Filles, om vervolgens via de Servance weer in Le Thillot aan te komen. De Servance valt mij enorm mee. Met een in mijn optiek groot verzet voor een berg rij ik gemakkelijk naar boven. Na de afdaling laat ik het rondje via Giromagny liggen. De aankomst op Belles Filles is een steil stukje. Dat kan zaterdag nog wel een wat moeite kosten, dus wil ik dat nu verkend hebben. Als je boven bent en weer gaat afdalen zie je dit bord. Als het beneden had gestaan dan had het op sommigen vast een verlammende werking gehad.

Dan nog even de Servance over. Daar haal ik iemand bij die op een aluminium uitvoering van mijn fiets rijd. We praten wat. Hij had ook de 11-steden gereden en doet zaterdag ook de 3 Ballons. Vaag kan ik me herinneren dat we tijdens de 11-steden in een zelfde groepje gezeten hebben.
De afdaling van de Servance is smal met een wegdek wat niet aan vlak asfalt doet denken.

Op vrijdag is het inschrijven en even de route langs Champagny verkennen. Dat valt een beetje tegen. Het is redelijk heuvelachtig in tegenstelling tot mijn aanname dat het enigszins vlak zou zijn. Het zal zaterdag voor mij hier moeilijk worden.

Omdat we in Le Thillot verblijven is er eerst een korte autorit op zaterdagmorgen. Dat betekend dat de wekker vroeg afgaat. Alleen hoe was het nou met die zomertijd... En stond de wekker dan al op zomertijd? Ik weet het nog steeds niet, maar wel dat ik een uur eerder naast m'n bed stond dan gepland. En daar kom ik pas na het eten achter. Snel bed weer in en gewoon verder slapen. Ook iets waar ik normaal moeite mee heb. Ondanks of dankzij deze ongeplande activiteit ben ik ruim op tijd in Champagney. Na wat inrijden sta ik om 7.00 vooraan in het tweede vak. Alleen niet aan de zonnige kant. Iets wat ik direct na de start met koude stijve benen moet bekopen. Net buiten Champagny hoor ik rechtsachter het geluid van fietsen die in aanraking komen met asfalt. Het blijft opletten. In een vliegende vaart gaat het verder naar de voet van de Servance. Ik haal degene in die ik op donderdag op de Servance sprak in. In het voorbij gaan wens ik hem succes. De klim gaat lekker. Vlak voor de top de armstukken omhoog, maar helaas de plastic zak voor onder het shirt vergeten. Dan maar zo naar beneden.
In het 2e deel van de afdaling gaat het bijna mis. Omdat ik niet de ideale lijn kan volgen vanwege een langzamere deelnemer moet ik buitenom door de steentjes. Met een bijna gelijktijdig uit te voeren snelheidsreductie slipt m'n achterwiel een eindje weg. Geen tijd om hier lang bij stil te staan. Aandacht is volledig vereist. Dan komen twee Belgen voorbij. Die dalen hard. Ik probeer mee te gaan in het wiel, wat aardig lukt. In Le Thillot staat na 1h20 m'n privé verzorgingspost met een volle bidon. Snel aanpakken en weer verder, de allereerste zijn dan zo'n 10-15 min voorbij.
In een groepje van ruim tien man gaat het met een lekker tempo naar St Maurice S/M. Direct bij het begin van de klim gaan er vier man stevig tegenaan. Na ongeveer een derde van de klim moet ik een gaatje laten om daarmee op kop te komen van de rest van het groepje. Op de helft van de klim komen er plotseling twee man voorbij. Ik kijk achterom en zie dat ik helemaal alleen ben. We waren toch met ruim tien man aan de klim begonnen? Is de rest er dan af? Op eigen tempo verder en na een korte tijd weet ik weer aansluiting bij de twee te vinden. Met z'n drieën gaan we dan door naar de top.
Op de top neem ik de tijd om de bidons te vullen en wat eten in te slaan. Het is absoluut niet druk. M'n bidons kan ik afgeven en worden gevuld teruggegeven. Service!
De afdaling is een bijtrap afdaling niet steil zo had ik woensdag ervaren. Ik haal toch nog een 10-15 tal in. Dan kom ik langzaam bij twee man die net zo snel als ik gaan. Met z'n drieën gaan we aan de voet verder. Vervolgens komen er drie man voorbij, we pikken alle drie aan. Dit is een gouden zet. Met z'n zessen op een rij gaat het kop over kop constant 45-48km/h. Ook door de dorpjes onderweg. Een fantastisch gevoel. Alleen degene die na mij komt begint zijn beurt met ver boven de 50 km/h. Dat kost mij steeds de nodige moeite om weer in het wiel te komen.
Dan arriveren we bij het stuk wat ik vrees. En terecht het groepje gaat gewoon met 30-40 km/h verder veelal op de macht. En dat is niets voor mij. Toch ben ik pas de derde die lost. Op een volgende heuvel zie ik dat de overgebleven drie ook volledig verspreid rijden.
Vlak voor Champagney komt iemand uit het groepje mij nog voorbij. Weer buiten Champagney zie ik hem op zo'n 300 m weer voor me rijden. De afstand tussen ons verandert niet met het tempo wat ik heb. Blijkbaar is bij hem ook het beste eraf. Aan de voet van de slotklim zie ik hem niet meer. Ik stop om de helm af te zetten. Ik zit precies op het schema van 4h30. Het gouden brevet zal wel lukken.
Woensdag had ik nog 40 min nodig om boven te geraken. Maar dat was niet voluit. Maar het speelt wel mee in het hoofd. De eerste km is zeer zwaar. Er staan wat bordjes in de berm zoals speed limit 7 km/h wat op mij de uitwerking heeft om toch maar ruim boven die limiet te blijven. Ook het rijtje met winnaars ontbreekt niet. Ongeveer halverwege staat een fotograaf die de volgende plaatjes schiet.
 

Het bord van de laatste 3 km doemt op. Een tijd onder de 4h30 zit er misschien nog net in. Dan is ook de muziek van de aankomst plaats te horen samen met het bord arrivee 2 km geeft moed. Nog één km a 10.7% en een wat vlakkere laatste km. Dan zie dat er 4 -5 man voor mij rijden. Nog eens goed aanzetten en ik ben er voorbij. De laatste 500m is niet moeilijk meer. Nogmaals aanzetten en achterom kijkend zie ik dat het gat met de volgende groot is. Niemand heeft aangepikt. Uiteindelijk is de tijd voldoende voor goud in alle categorieën.

Mijn beste uitslag ooit in een cyclo. Misschien wel beste buitenlander in mijn leeftijdscategorie. Met een beetje meer parcour kennis en wat meer gerichter trainen zit er misschien nog wel wat meer in.

Ook voor LM zie ik nog mogelijkheden tot verbetering. Want als ik naar de namen in de lijst kijk die ook LM ruim binnen de 8.00hr hebben gedaan dan is met het verschil met mij bij de 3Bal maar klein.

Na thuiskomst wordt de training weer opgepakt voor de het volgende doel de ÖRM . Ik besluit ieder weekend een solo rondje IJselmeer te doen, een slordige 200km. M'n snelste is 30 km/h gem. Niet slecht voor een rustige duurtraining. En dat geeft weer veel vertrouwen dat de ÖRM wel uitgereden zal worden. Want dat is het doel.

De eerste week van de vakantie wordt in de buurt van BdO doorgebracht. Ook de Alp maar eens opgereden. Had me voorgenomen m'n beste tijd ruim te verbeteren. Dat lukte dus net niet. Alhoewel de klim nog wel binnen het uur werd afgewerkt. Ik besluit daarom na de afdaling nogmaals naar boven te rijden. En dat geeft wel weer vertrouwen voor de ÖRM.
 
 

Ook Griffe photo bestaat nog, bovenstaande foto's zijn het bewijs.
 
 

En ook Foto Breton bestaat nog steeds en weet de bovenstaande plaatjes te schieten in hun bocht 2.

Na een week Frankrijk gaat het via Italië naar Oostenrijk. Daar aangekomen is het weer toch iets minder dan de voorgaande week in Frankrijk. En met een noordelijke stroming zal het de komende periode ook niet veel beter worden. Als het tijdens de ÖRM maar droog is. Ik ken de verhalen van een zeer natte editie.

Op maandag rij ik vanuit Haiming een rondje over de Küthai. M'n eerste serieuze berg in Oostenrijk. Het is geen gemakkelijk klim. Er zitten een paar steile stukken in. Vlak voor de top zijn er wegwerkzaamheden waardoor er een stukje veldwerk gedaan moet worden. Het ziet er naar uit dat we ook zondag deze modderbak moeten nemen. Boven trek ik m'n regenjas aan tegen de kou in de afdaling. Het is geen zomer op de top. Met alle verhalen in het hoofd over een steile afdaling waar hoge snelheden gehaald kunnen worden duik ik ook naar beneden. Het is inderdaad een brede steile afdaling met weinig scherpe bochten. Als je durft dan kun je hier inderdaad hard. Helaas is de weg nat wat mij er toe dwingt de nodige voorzichtigheid in acht te nemen.

Op woensdag voorafgaande aan de ÖRM is het parcour verkennen. De klim van de Brenner wordt met de auto verkend. Lang en niet steil is de bevestiging van de van tevoren gemaakte conclusie bij bestudering van de hoogte profielen. Alleen de laatste paar km's lijken wat meer op een echte klim. Vanuit Vipiteno rij ik de Giovo/Jaufen en de Rombo/Timmelsjoch de twee laatste klimmen voor zondag. De Giovo is een lekkere klim en ik ben vrij vlot boven. De Timmelsjoch is een ander verhaal, lang en steil van tijd tot tijd. Zondag als er dan al 180 km in de benen zitten zal het niet makkelijk zijn is de conclusie.

Dat een Cyclo hier toch net weer iets anders is dan in Frankrijk blijkt uit het volgende bord op de Timmelsjoch/Rombo.
Gedurende een bepaalde tijd wordt het parcour auto vrij gehouden. In Frankrijk is dat meestal niet het geval. Overigens is het verschijnsel Cyclo in Nederland onbekend. We moeten het hier doen met een toertochtje waarbij je niet boven de 25km/h gemiddeld mag rijden.

Dan is het zondag 27-8-2007 precies 3 maanden voor die andere noemenswaardige datum dit jaar. Het is zwaar bewolkt niet echt koud. Op de toppen zal het wel minder aangenaam zijn. Als het bijna zover is dat het vertrektijd is begint het te miezeren. Iemand naast mij merkt op dat we dan kunnen vertrekken. In een grote groep gaat het naar de voet van de Küthai. Vanwege de miezer heb ik wel een regenjasje aan.

De Küthai kom ik goed omhoog. Zie nog iemand die in 2003 tijdens LM naast ons op de camping stond. Toen was hij nog veel sneller in LM dan ik. Nu haal ik hem op m'n gemak bij en zal ruim voor hem in Sölden terug zijn.

Boven is het koud. Snel de bidons vullen wat eten pakken en afdalen. De afdaling is nat. En dat is iets waar ik de een hele grote hekel aan heb. Ik word dan ook spreeekwoordelijk links & rechts ingehaald. Op het steilste deel is het gelukkig wat droger daar probeer ik wat meer met de een groepje mee te komen. Maar dat is maar tijdelijk wel staat er 90km/hr op de teller. Van tevoren niet verwacht dat ik dat aandurfde op een nat wegdek.

De klim van de Brenner is zoals verwacht. Niet steil genoeg. Maar op een gegeven moment rij ik met een paar man kop over kop voor een grote groep. Dit is nou niet de bedoeling denk ik. Maar het geeft je wel vleugels. Als het wat steiler wordt rij ik gemakkelijk weg. Voor de verandering begint ook weer eens te regenen. Onder het rijden de jas aangetrokken.
Boven snel wat eten pakken en afdalen. Ook de afdaling van de Brenner is niet steil. Dat is dus veel bij trappen. We gaan aan de oostkant van Vipiteno langs. Daar waar ik donderdag nog verwachte dat we door het dorp zouden gaan. Vlak voor de klim begint is het ook zo'n beetje droog geworden. Snel de jas uit. Deze klim ging op donderdag goed. Met m'n vertrouwde hoge cadans rij ik gemakkelijk omhoog. Tijdens de klim word ik hooguit door 5 man ingehaald. Aangekomen heb ik nog ruim voorsprong op het 10 hr schema. En wat nog veel belangrijker is ik voel me nog steeds goed. Wel enige vermoeidheid. Kost even wat moeite om de bidons te vullen. En dan zie koeken liggen die ik niet kan weerstaan.

Met de regenjas aan de afdaling in. De weg is hier ook plaatselijk nat dus dat dalen gaat heel voorzichtig. En het begint ééntonig te worden link & rechts. Ach het went. Als ik achteraf de plaatsering in de klim vergelijk met de plaatsering in de afdaling van de Giovo dan is daar duidelijk sprake van enige onbalans. Maar in St Leonard is het schema nog steeds binnen de 10hr.
Maar dan gelijk de eerste km voel ik me niet goed. M'n maag speelt enorm op. Zo erg dat ik er bijna van moet kotsen. Het enigste wat rest is het tempo omlaag en hopen dat het wat afzakt. Bij de eerste ravitaillering neem ik twee stukjes sinaasappel want zuur lost vet op. Stom ze hadden ook stukjes citroen of grapefruit liggen, net ietsjes zuurder en waarschijnlijk effectiever geweest in deze situatie.

Het laatste steile stuk van de Rombo/Timmelsjoch is zwaar. Niet alleen omdat het steil is maar alle energie is weg en het aanvullen daarvan lukt nog niet zo goed. Boven is het berenkoud met neerslag in de vorm van regen en hagel. Ik schat zo om het vriespunt. En dan kom je boven zo in je zomer kloffie. Snel het regenjasje aan en naar Sölden. Het eerste stuk is steil (lees hoge snelheid) koud en nat. Na een paar kilometer zit ik te schudden op de fiets van de kou. Reken uit net boven nul met een windsnelheid van 20m/s is de gevoelstemperatuur rond de -15 graden. Door m'n bril zie ik bijna niks meer en dan nog met 70-80 naar beneden. En dan zijn er nog die sneller gaan.
Er wacht nog een stukje klimmen bij de Mautstelle dat kost nog de nodige moeite want het is helemaal op. Daarna is het nog een wat minder steil stuk naar Sölden dalen. Het wordt langzaam wat warmer. Bij de aankomst is het druk. Veel publiek.

Ik ben rond de 1850 ste plek gefinnished van de 4000 starters. Dat had bij de eerste 1000 kunnen zijn. Ook de eerste tussentijden laten dat wel een beetje zien. Vooral de klimtijd van de Giovo/Jaufen (750 ste) bevestigd wat ik weet. En de afdaling bevestigd ook wat ik weet maar hoe kun je dat nou verbeteren op de voormalige zeebodem?

De volgende dag wordt de reis terug naar Frankrijk aanvaard. In de Vogezen wordt nog wat gereden. Ook het parcours van de Vosgiene wordt verkend. Het lijkt qua zwaarte van de klimmen veel op de 3Ballons. In de afdaling van de Markstein was net wat nat asfalt neergelegd wat nog niet voldoende gedroogd was. Samen met een Fransoos naar benenden. Onder aan de klim is m'n fiets ook voorzien van een zwart laagje. Met wat wasbenzine is eea enigszins schoon te krijgen. Maar bij thuiskomst zal er nog wat meer gepoetst moeten worden. De tijd die ik voor het parcours van de cyclo nodig had viel reuze mee. Zeker gezien dat ik niet voluit heb gereden. En op het vlakke zal het in de groep veel sneller gaan dan alleen.

Bij de inschrijving zaterdags laat ik het afweten. Er is door allerlei zaken niet voldoende drive meer aanwezig om nog mee te doen. De volgende dag gaan we in de stromende regen via een deel van het parcours naar huis.

Toch een wat onbevredigend gevoel. Mede omdat ik toch goed in vorm was en het eerder dit jaar goed ging in de Vogezen. Als ik achteraf de verslagen lees over een zware val en het slechte weer dan was het misschien wel een goede beslissing. Nat weer heeft niet mijn voorkeur.
 

Terug naar BikeIndex.