Dit is het laatste jaar is dat ik in cat E rij dus die gouden La Marmotte LM moet er komen. Het doel is dit jaar om de trofee d'Oisans te rijden en eens kijken hoe ik tov leeftijdsgenoten sta. Als dat goed is dan ga ik in 2006 nogmaals. De trofee d'Oisans bestaat uit 4 ritten twee lange en twee korte. De vier zijn verspreid over een hele week. Te beginnen met op zondag La Vaujany 178km met 3850hm, op woensdag dan de Prix Grandes Rousses 44km met 1800hm, zaterdag La Marmotte en op zondag de Grimpee de Alp 14km met 1090hm.
Ik arriveer op de zaterdag voor de Vaujany en vertrek is gepland na de Grimpee op zondag. Dat betekent rond 12.00 hr vertrek om na een slordige 1100 km rond 22.00 hr weer thuis te zijn.

Via ER aanmelden en verzekerd zijn van een plaats voorin. Als de tijdwaarneming weer op z'n Frans is dan heb ik dat vast gewonnen. Helaas is iedere dinsdag vrij om te trainen er niet meer bij. Maar met af en toe een vrije middag kom ik ook een heel eind. Met 5100 km in de benen wordt de reis naar Frankrijk aangevangen. Weer op dezelfde camping, bevalt me goed.

In februari een medische keuring met inspanningstest gedaan. Ik moet wel even de resultaten verwerken. Die zijn veel beter dan ik ooit had durven dromen. De keuringsarts zegt bij de bespreking dan ook "Er zijn mensen die voor de bergen geboren zijn en die in de bergen wonen en je hebt mensen die voor de bergen geboren zijn maar er niet wonen". Je snapt het al.
Maar voordat e.e.a. ook daadwerkelijk volledig benut kan worden moeten er een aantal elementen in de training meer aandacht krijgen. Dit resulteert in een trainingsschema wat ik ga volgen. Het moge duidelijk zijn dat het volgen van een schema noodzakelijk is om progressie te boeken.
Ook Limburgs Mooiste en de Steven Rooks Classic staan op het programma. Tijdens de laatste speelt een pas gevulde kies op zodra er koude lucht langs komt. Analyse bij de tandarts leert dat er een ontsteking zit. Na het herstel hiervan breekt twee weken later een stuk van een vulling af. Dat kan er allemaal nog wel bij. Een provisorische reparatie moet het houden tot na LM.

Ik heb alle cyclo's van de afgelopen jaren nog eens nagelopen op fouten. En die waren er. Zoals dat regenjasje wat ook als remparachute dienst kan doen. Deze doe ik voordat we van start gaan uit. Nadeel is dan wel dat ik de hele dag met dat ding in m'n achterzak moet rijden. Voor de afdalingen heb ik een plastic zak die ik onder mijn shirt kan stoppen. Voor de armen zijn armstukken voor het geval het koud is. In de Vaujany start ik met alleen de armstukken aan en de plastic zak onder het shirt. De eerste 30-40km gaat bergafwaarts waarbij snelheden tot 75 km/hr geen uitzondering zijn.
Bij de start is het koud, maar niet zo verschrikkelijk. Ik ben mooi op tijd en met een nummer onder de 400 verwacht ik in het eerste vak te mogen staan, helaas vak twee is voor mij. Gelukkig mogen we vlak voor de start bij vak één aansluiten. Het eerste stuk gaat hard en na de camping gaat het nog harder. Ik kan goed mee en ervaar de afwezigheid van de remparachute als een genot. Enkele minuten sneller dan vorig jaar ben ik aan de voet van de eerste klim. Zonder te stoppen verdwijnt de plastic zak in een achterzak. Dit gaan we zaterdag ook zo doen. Waarom kom ik hier nu pas achter?
De klim loopt lekker. Enkele snellere dalers die in de aanloop naar de eerste klim mij voorbij gingen haal ik hier in. Maar er zijn er ook voldoende die mij weer inhalen. Ook voor de Vaujany heb ik een schema gemaakt. Op de eerste top heb ik ruim voorsprong op het schema goud. In de afdaling van La Morte mis ik bijna een bocht. Flink remmen en een achterwiel wat wegschuift voorkomt een onzachte aanraking met een geparkeerde auto. Bij de eerste ravitaillering in Valbonne bidons vullen wat eten pakken en weer weg. Er is ondertussen een voorsprong van ruim 20min op de gouden tijdslimiet. De klim van de Ornon doe ik iets gereserveerder. Er wacht nog eea later die middag.
 
 

In de klim van de Ornon staat PhotoBreton weer en ook weer in de afdaling na een bocht waar je ze echt niet verwacht. Knap dat ze daar toch nog een mooi plaatje van je te weten maken.

Aan de voet van de Ornon is de voorsprong iets teruggelopen. Maar dat is niet erg. Heb wat kunnen herstellen.

Nu wacht l'Alpe d'Huez, niet via de bekende route maar via de wat onbekendere route via Villard Reculas. Om zodoende ergens bij bocht 6 op de alom bekende route weer terecht te komen. Vooral het wat vlakkere stuk waar goed zicht is op het Romance dal is schitterend om te zien. Het eerste deel van de klim valt zwaar. Ik voel me erg vermoeid. Een gevoel van algemene machteloosheid bekruipt me. Wel willen, maar benen die het weigeren zich naar deze wil te schikken. Dit wordt alleen maar nog sterker als ik veel word ingehaald. In Villard Reculas is de voorsprong geheel verdwenen.
Het laatste stukje van de hoofdroute naar de Alp wordt het alleen maar slechter. Ook de gedachte dat boven op de Alp het nog niet gedaan is werkt natuurlijk niet positief.
 
 

Ook daar staat een fotograaf. Duidelijk is te zien dat het beste er dan al vanaf is. Het is ongeveer half koers met wat er nog rest van het parcours wordt het een hele lange zware zondagmiddag.

Op de Sarenne is het dan volledig op. Het hoogteverschil tussen de Alp en de Sarenne is maar 250m over 8km. Achteraf heb ik het idee daar een uur overgedaan te hebben. Ook de diepe water geulen over de weg waar je induikt zijn geen pretje in mijn toestand. Het eerste deel van de afdaling is gevaarlijk. De snelheid is dan ook laag. De tweede helft van de afdaling is de weg wat breder. Dan langs de Chambon op naar BdO. Op het vlakke kan ik aansluiten bij iemand die een rustig gangetje van 24-26 km/h rijd. Normaal is dit geen snelheid voor mij. Maar nu liggen de zaken anders. De kleine verhoging bij La Paute die normaal niet opvalt moet ik met 30*25 doen. Ik eet en drink wat om wat krachten te winnen. De afslag naar de camping is wel heel aanlokkelijk. Maar opgeven is een woord waarvan ik de betekenis niet ken. Ik denk na over de te volgens strategie op de Vaujany. Dat ik gewoon naar boven zal rijden is niet te verwachten.

De klim is loodzwaar. M'n snelheid is maar 8km/h, daar waar ik normaal met 11-12km/h hier omhoog rij. Na 5min is het op en val ik bijna om. Stoppen is dan het enige wat rest. Het is nu overleven en boven komen. En dan te bedenken dat er achter mij ook nog velen rijden. Sommige de nodige jaren jonger. Achteraf denk ik dat de combinatie van heenreis de dag tevoren en de volgende dag een cylo niet kan. Zeker als je je zelf een bepaald doel hebt gesteld wat veel hoger ligt dan gewoon uitrijden. Na een lange martelgang kom ik na 8h43 binnen. Dat is 20min teveel voor goud, maar erger is het aangetaste vertrouwen in aanstaande zaterdag. Want als dit de generale repetitie voor LM moet zijn dan zie ik het niet zitten. Sterker nog als het woensdag tijdens de Prix Grandes Rousses niet beter gaat overweeg ik om naar huis te gaan.

Na wat eten keer ik direct terug naar de camping. Het liefste morgen naar huis, maar dat lukt gewoon niet vanwege de vermoeidheid.

De maandag en dinsdag breng ik rustend door. Behoudens een enkele korte herstel rit is het fietsen op een laag pitje gezet.

Op woensdag is dan de Prix Grandes Rousses. Een ritje van 40km met 1800hm. hm. De start is aan de voet van 'l Alp d'Huez. Direct na het startschot is het een grote massasprint naar waar de weg omhoog gaat. Ik probeer zogoed mogelijk mee te komen, maar dit soort dingen is niks voor mij. Dan begint de klim gelijk meer dan 10%. De vermoeidheid is direct voelbaar in de benen. Na verloop van tijd begint het toch wat beter te gaan.

In bocht twee de thuishaven of beter de thuisbocht van PhotoBreton de volgende foto's.
 
 

Bovengekomen in 5-7min langzamer dan normaal snel een de plastic zak onder m'n shirt. En via de oostkant van de l'Alpe d'Huez afdalen. Bij de splitsing met de hoofdroute wordt het verkeer geregeld door een seingever. Een eindje verder in Huez word ik redelijk gehinderd door een auto die geen ruimte geeft en langzaam daalt. Vlak voor de afslag naar Villard Reculas wordt de chauffeur door de Gendarmerie naar de kant gesommeerd. Het is ondertussen wat gaan miezeren. Dit wordt in de afdaling van Villard Reculas alleen maar erger de miezer gaat over in regen en hagel. Met een gangetje van 50-60 is dit een zeer pijnlijke en koude ervaring. Er zijn er twee die mij met een redelijk snelheidsverschil inhalen. Dat is mij te link.

De finish is op Vaujany. De gedachte aan de martelgang van zondag doet me geen goed. Gelukkig is het weer droog geworden. Het gaat redelijk. Ik haal de twee man bij die mij in de afdaling voorbij kwamen. Ieder z'n kunnen. Op de weg staan de km markers hoever nog te gaan. Ik zie iemand voor me rijden en haal hem met gemak in. Iets verderop rijden nog twee. Ook die haal ik gemakkelijk bij. Dan komt er iemand langszij. Ik ga mee. Samen rijden we een stukje op. Op een steil stukje in het dorp ga ik op de trappers staan en rij zo bij hem weg. In een redelijke tijd in ieder geval binnen het schema wordt de finish bereikt. Vooral het laatste stuk geeft het nodige vertrouwen voor zaterdag.
Nog wat napraten met een Deen. Hij vond het een zeer zware klim en had last van de rug gekregen. Ook hij wil zaterdag LM rijden.

En dan zaterdag 9-7-2005 de dag waar ik een heel jaar naar toegeleefd heb. Vandaag moet en zal het gebeuren.
De vorige twee edities nogmaals geanalyseerd. Tussen Plan Lachat en de Galibier heb ik steeds tijd verloren. Ik neem me voor daar nu vol te rijden en eventueel tijdverlies op het schema te beperken. Ik heb een tijdschema van 8.45 opgesteld op basis van eerdere prestaties van het vorig en dit jaar.

Het is berenkoud 's morgens vroeg. Het heeft volgens mij gevroren. Rustig naar de start gereden. Ook dit jaar in het centrum van BdO. Heeft wel iets zo'n start. In vliegende vaart naar Allemond de voet van de Glandon. Ook de Glandon is dit jaar nieuw. Ik zit te klappertanden op de fiets. Gewoon doorrijden de zon komt zo wel om de hoek. Al snel in de klim gaat het jasje uit en blijft voor de rest van de dag in de achterzak. De klim van de Glandon gaat goed. Ik haal de nodige medestrijders in. Een enkeling lijkt stil te staan. Voor diegene zal het nog een hele lange dag worden.
Vlak voor de top van de Glandon staat PhotoBreton weer. Ik rij daar al met de nodige voorsprong op m'n schema. Het zou zelfs een tijd van binnen de 8hr op kunnen leveren. Voldoende tijd om even oog voor de twee fotograven te hebben. Die mannen proberen ook gewoon mooie plaatjes te schieten.
 
 

Een klein eindje verder verdwijnen we in de lage bewolking. De top is in nevelen gehuld. Bij de ravitaillering aangekomen hoor ik in de verte een ambulance. Als ik vertrek rijdt hij met loeiende sirene langs. Dan na drie bochten ligt iemand op de grond. Het is voor mij in één blik duidelijk dat dit een fatale val is geweest. Ik dwing mezelf m'n kop er bij te houden en geconcentreerd af te dalen. Onbewust denk je op zo'n moment toch als jezelf zoiets overkomt. Telefoontje uit Frankrijk tja. Misschien staat zijn vrouw wel met kind te wachten op de Alp net zoals twee jaar geleden tijdens mijn eerste LM. Hoe wrang deze gedachte op dat moment was kon ik niet vermoeden. Pas maandag bij aankomst op m'n werk word ik met de realiteit geconfronteerd.

Na de afdaling kom ik snel in een groepje wat lekker doorrijd. Dan komen er een paar man van achter die in het voorbij gaan roepen mee en draaien. Gelijk gaat het tempo omhoog tot ver boven de 30 dat is gezien wat er komt mij iets teveel. Ik laat deze groep halverwege rijden en sluit aan bij een andere groep die meer mijn tempo rijd. Alleen vraag ik me af als ik toch niet bij die eerste groep had moeten blijven omdat ik het tempo wel aankon maar uit angst voor wat er nog gaat komen enige reserves wil hebben.

De Telegraph gaat zoals gewoonlijk. Het is een klim die mij toch wat minder licht. Vorig jaar last van m'n rug gehad. Nu extra opletten dat de zithouding goed blijft. Op de top 15min voorsprong. Vorig jaar was ik precies op het schema van 9.15 boven. Een wereld van verschil. Bij de ravitaillering in Valloire neem ik de tijd om eea in te slaan en water af te voeren. Na zo'n 5min vervolg ik m'n weg. Op naar de Galibier. Het grootste deel rij ik alleen, daarbij concentreer ik me op het halen van het schema bij Plan Lachat. De hartslagmeter geeft 165-170 aan. Bij Plan Lachat zijn de bidons leeg. Ik vul één.

Na Plan Lachat wordt de Galibier echt zwaar. Ik denk constant aan de kaart van mijn nicht en haar man die me veel succes wensen. Om één of andere reden helpt dit. Of is het gewoon een verklaring zoeken voor mijn goede tempo wat ik weet te onderhouden.
Het is koud en enigszins bewolkt. Ik kan zo'n 10-12 km/h volhouden. Rekenen en rekenen als ik dit weet vol te houden is het normaal gesproken voor elkaar. Ik dwing mezelf voortdurend aan die kaart te denken die ik de vorige week heb gekregen.
Onderweg staan er de eerste campers voor de tour etappe die hier volgende week langs komt al. Bij de afslag naar de tunnel weet ik het eigenlijk al. Het lukt dit keer. Voorzichtig vier ik m'n feestje. De hele klim ben ik hoogstens door 10 man ingehaald. Een veelvoud daarvan heb ik ingehaald. Ongelooflijk een week eerder kwam ik niet vooruit en nu haal ik veel in.

Als de top bijna daar is staat PhotoBreton nogmaals plaatjes te schieten.
 
 

Op de top van de Galibier heb ik bij vertrek ruim voorsprong op het schema voor goud. Het kan zelfs nog een mooie tijd worden voor mijn doen. Ik heb bijna 3.5 uur om op de Alp te geraken. Dat kan niet meer stuk. Nu de boel heel houden. Zonder de zon is het wel koud boven maar gelukkig droog.

De afdaling naar BdO verloopt verder zonder problemen. Het blijft een belevenis om met 60-70km/h door sommige tunnels te rijden. In het laatste vlakke stuk wil iedereen weer in m'n wiel zitten. Ik geef direct de pijp aan maarten en begin te eten. Dat is voor enkelen het teken om er maar eens flink aan te trekken. Het gaat hier niet om de prijzen maar er is blijkbaar voldoende drang naar competitie. Met gemak ga ik mee maar laat me niet meer op komen. De ravitaillering laat ik voor wat het is. Ik heb nog een kleine twee uur om boven te komen. Onder het rijden vlak voor de eerste bocht armstukken naar beneden en de zak onder het shirt weg. Op het eerste stuk staan redelijk veel mensen te applaudisseren en te juichen. Is een geweldig gevoel. Maar eigen wel een beetje gek of niet?
Ik kijk de hele klim om me heen als ik ook een kennis zie die omstreeks het einde van de middag voor een vakantie verblijf daar wil arriveren. Maar ik ben veel vroeger dan ik verwachte en heb hem niet gezien. Het eerste deel van de klim is zwaar. Maar het gevoel dat het doel gehaald wordt ondanks de wat mindere start doet de spreekwoordelijke pijn vergeten.

In de buurt van bocht 6 staat een andere fotograaf. Het is business voor deze mannen.

In 8.41 heb ik het volbracht. Het doel is gehaald. M'n fiets computer geeft zelfs 20 min minder aan. Ja je moet een paar keer stoppen voor drinken en overtollig water lozen. En ook deed ik de helm af bij iedere klim vanaf de Telegraph. Op een rustig plekje rust ik genoegzaam uit. En kijk naar anderen die soms helemaal kapot binnenkomen. Als ik dan naar mezelf kijk zit er misschien nog wel meer in. Na een goed vallend bordje pasta met brevet naar de camping. Gelukkig is daar nog meer pasta om de energie behoefte aan te vullen. Als ik over de verhoging bij La Paute rij denk ik nog even aan de zondag eerder. Toen kwam ik daar bijna niet meer omhaag. Nu met meer dan 200 km in de benen gaat het een heel stuk gemakkelijker.

Op de camping ben ik niet de eerste maar beslist niet de laatste. Het valt me tegen hoeveel fietsen er maar staan.

Na een goede nachtrust moet de volgende dag de Alp nog een keer bedwongen worden in de Grimpee du Alpe. M'n benen zijn niet 100% maar het valt me alleszins mee wat ik nog kan.

In bocht twee staat PhotoBreton weer op hun thuishonk. Jammer dat er mensen op de bording zitten. Ik heb het idee dat de fotograaf daar ook niet gelukkig mee is.
 
 

Na 1h10 kom ik over de streep. Even nog een rondje langs de verschillende standjes gemaakt. De rij voor het brevet is me te lang. Kan het ook morgen wel van de site halen. Het loopt tegen elven als ik de afdaling inga nog even douchen en dan naar huis. Over minder dan 24hr zit ik weer achter mijn bureau. Met 's middags nog een bezoekje aan de tandarts en later die week nog zo'n witte jas die aan een twee weken geleden provisorisch gevulde kies gaat trekken.

Thuis gekomen zie ik dat ook een zekere Janine Longo (ja die) de Grimpee heeft mee gereden.

Volgend jaar weer is de vraag die gesteld wordt door mezelf en anderen. Nee. Maar als het 8-7-2006 is zal ik het wel missen denk ik.

(c) PE1CQQ 13-7-2005

Terug naar BikeIndex.