Het seizoen 2004 staat in het teken van de tweede deelname aan La Marmotte (LM). Het doel is duidelijk, een gouden brevet. Het zit er in en het kan gewoon. Daar ben ik helemaal van overtuigd. De winter wordt trouw regelmatig op de tacx de nodige uren weggedraaid. Soms tot 3 uur lang. Ook de uren van de vrije dinsdag worden trouw aan de lange duurtraining besteed.

Dit jaar ga ik alleen. De schoolvakantie maakt het niet mogelijk e.e.a. te combineren. Om voldoende te kunnen acclimatiseren ga ik een week. Om wat meer te wennen aan de bergen besluit ik om ook aan de korte Vaujany deel te nemen.

Op zaterdag wordt de reis aangevangen. Na een voorspoedig verloop ben ik rond 17.00 op de camping. Plaatsje geregeld en naar Vaujany om in te schrijven voor de Vaujany de volgende dag. Eigenlijk gekkenwerk.

De voorbereiding was goed dit jaar. Wat meer in de heuvels gereden. Qua km's hetzelfde als het vorige jaar. Gebaseerd op m'n vorige prestaties is een gouden brevet zondermeer mogelijk. Het opgestelde schema gaat uit van 5h15. Ruim binnen de marge. Het deelnemersveld is hier beduiden kleiner dan bij LM. En een paar minuten nadat de eersten zijn vertrokken rij ik ook over de mat. Met gezwinde spoed gaat het langs de camping naar de voet van de eerste klim. Ik heb tegen de kou m'n regenjasje aan. Het helpt inderdaad tegen de kou maar geeft wel extra luchtweerstand.
 

Na de ravitaillering in Valbonnne begint de klim naar de Ornon eerst vals plat. Pas tegen het einde wat steiler. Daar staat ook PhotoBreton voor de eerste foto.

De volgende foto volgt in de afdaling in een overzichtelijke bocht waar je vol doorheen kunt 60 - 70 km/h. Aan de voet van de Ornon gaat het langs de camping naar de voet van Vaujany. Een niet al te lange maar steile klim.
De klim naar Vaujany is heel erg zwaar. Pas nadat ik ben gestopt om de helm af te zetten en een bidon water over m'n hoofd heb gegooid gaat het beter.

Het uiteindelijke resultaat is een gouden brevet. Maar het heeft veel gekost. Misschien dat de vermoeidheid van de heenreis nog een rol heeft gespeeld.

Om wat uit te rijden 's maandags naar La Berarde. Een doodlopende klim maar daarom niet minder mooi. Zoniet mooier.

Op dinsdag doe ik een rondje over de CdF en via St Etienne de Cuines de Glandon weer op om vervolgens af te dalen naar het Romance dal. In totaal 125km, zwaar zo alleen maar een goede training.

Op woensdag maar eens de Alp beklommen. De eerste keer dat jaar. En ja PhotoBreton bestaat ook nog in bocht 2.

In de afdaling kwam ik hem nog tegen. Thuis maar eens de foto's bij PhotoBreton opgezocht. Want was hij 't nou echt?

En dan zaterdag 9-7-2004 's morgens om 7.15 is het weer zover. Dit jaar is de start verplaatst naar het centrum van BdO. Heeft wel wat. Omdat ik me op donderdag ter plaatste heb ingeschreven sta ik niet bepaald vooraan. Maar het gaat om de persoonlijke tijd voor het brevet. Om 7.35 rij ik over de mat. Met een strak blauwe lucht belooft het een mooie dag te worden. Het is berenkoud die morgen. Ik zit te klappertanden op de fiets en de eerste voortekenen van kramp in de kuiten dienen zich aan.

De klim van de CdF gaat niet geweldig. Het valt me zwaar. Ik haal minder in dan vorig jaar. Hier komt ook de eerste gedachte dit is echt de laatste keer. Ook PhotoBreton is weer van de partij.
Na 2h15 ben ik boven. Dat is 2min achterstand op het 9h schema wat ik dit jaar aangenomen heb. De afdaling van de CdF gaat goed. Door de rit van dinsdag ben ik zeker in het voordeel. In een dorpje zitten gaten in de weg, maar daar weet ik van. Ik moet even inhouden voor iemand, dat kan sneller mompel ik tegen mezelf. Maar blijkbaar mompel ik te hard, kan gelijk klappen krijgen. Hollandais dus.

De afdaling gaat verder goed. Wel zeker drie man op het of naast het asfalt zien liggen. Ik heb het gevoel nergens teveel risico's genomen te hebben. Dat kan dus nog wel een beetje sneller.
In het dal is het ondertussen lekker opgewarmd. Meer mijn weer. Aan de voet van de Telegraph heb ik 10min voorsprong.

Dan de klim. Om de één of andere reden ligt deze klim mij niet. Al snel na het begin krijg ik last van m'n rug. Dit werkt belemmerend. Halverwege de klim is een waterpost. Daar gestopt en de bidons gevuld. Op de top is de voorsprong helemaal tenietgedaan.
Na de afdaling is in Valloire geen ravitaillering. Deze blijkt een eind verder te zijn dit jaar. Maar het brengt mij in eerste instantie in vertwijfeling. Dan toch de ravitaillering. Wat bananen en andere vruchten. Bidons maar weer eens bijgevuld. En op naar Plan Lachat. Het loopt niet lekker. Alles gaat zwaar en het plezier wat ik het vorige jaar ondervond om hier te rijden is ver te zoeken.
In Plan Lachat nog maar eens de bidons gevuld om vervolgens het laatste zware stuk van de Galibier te doen. Links en rechts zitten weer mannen in de berm. Sommigen vervolgen hun weg al lopend naar boven. Dat is wel het laatste waar ik aan denk lopen, ik ben hier gekomen om te fietsen en dat zal ik dan ook doen. Gelukkig heb ik geen last meer van de rug. Maar wel van dove voeten. Het constant druk houden op de pedalen doet toch ergens de bloedtoevoer afknijpen. Dan het laatste stuk na de afslag naar de tunnel. Er staan dit jaar twee fotografen.
   
De eerste twee op een paar km voor de top en bij de laatste is het leed bijna geleden. Nog 500m. Op de top snel wat eten en jasje aan. Ondertussen een achterstand van 40min op het 9hr schema. Ik heb er helmaal geen vertrouwen meer in dat het lukt.

In de afdaling ondervind ik veel hinder van de tot remparachute omgedoopt jasje. Als ik met 50-60 uit een bocht kom heeft de plotselinge wind een grote grip. Ik zie de snelheid dan met 10km dalen. Dit is toch wel iets waar winst te halen is. In La Grave stop ik om het jasje uit te doen. Gelijk wat eten en weer verder. Dit gaat wel een stuk gemakkelijker. Ik sluit aan bij een tweetal en gedrieën gaan we verder. In de tunnels laten de twee het tempo teveel zakken. Ik vind dit schitterend om daar met het nodige vaart door heen te gaan. In de tunnel na de afslag Les Deux Alpes gaat het tegen de 70.
Het groepje is ondertussen gegroeid tot zo'n 8 man. Op het laatste vlakke stuk rij ik op kop. Niemand wil echter overnemen ook niet nadat ik de snelheid tot ver onder de 30 heb laten zakken. Dit doet mij besluiten om de benen stil te houden en demonstratief wat te gaan eten. Dan zijn er toch een paar die het dwaze van de situatie inzien en beginnen te rijden. Ik hou het voor gezien en blijf in het laatste wiel hangen om wat te eten en drinken.

Aan de voet van de Alp sla ik de ravitaillering over. Ik heb 1h15 om boven te komen. Dat zal wel eens moeilijk kunnen worden. Het eerste steile stuk gaat goed. Ik voel me ook beter dan eerder die dag. In La Garde nogmaals de bidons bijgevuld en de helm af. Dan staat er een eindje verder een meisje wat water aan iemand aan wil reiken die voor mij rijd. Dat mislukt helaas. Haar moeder spoort haar aan wat dichter bij te staan en de fles wat hoger te houden. Ik pak de fles en giet h'm over m'n hoofd, lekker. Een juichkreet hoor ik op de achtergrond.

Bij de afslag naar l'Alpe d'Huez oost staan een aantal luid aanmoedigende ietwat hese Nederlanders. Dezelfde als op de Galibier heb ik het idee. Vlak voor het dorp is het 9h15. Tja ik had er moeten zijn. 4Min later ben ik binnen. Had ik maar een paar keer minder gestopt. Denk ik nog. Op m'n brevet staat een tijd die gerekend is vanaf de officiële start. Blijkbaar heeft de tijdwaarneming bij de start niet gefunctioneerd.
Onder het eten praat ik een beetje na met een paar Nederlanders. De één was net 4min binnen de tijd. Voor mij is het direct duidelijk 9-7-2005 I'll be there.

De volgende ochtend rij ik de Alp nog tot de helft op om de Grimpee te zien. De benen voelen vermoeid aan. Na een klein halfuurtje wachten in het lekkere zonnetje komen de koplopers langs. Ze waren al een aantal bochten lager te zien. Dan is het tijd om naar huis te gaan, douchen en een stukje rijden in de auto. Over minder dan 24h moet ik in Friesland ergens een aantal metingen verrichten aan een aantal zenders.

Ook de volgende keer nog een kritisch kijken naar de stops en de kleding. En misschien in de week voorafgaand niet te gek doen.

Na de toch enigszins teleurstellend LM wordt de vakantie in de Ardeche en Pyreneeën doorgebracht. In de Pyreneeën rij ik de dag na de aankomst nog Le Defi Pyreneen. Doordat ik in de voorafgaande week wat met m'n zadel had geklooid wat in een pijnlijke knie resulteerde besluit ik de korte afstand maar te rijden. Het eerste stuk is niet echt moeilijk. Het venijn zit in de staart n.l. Hautacam. Een lastige klim. Wat minder regelmatig dan bv de Alp. En ook hier zit een fotograaf wat bij te verdienen.
 

  
Het resultaat van dit paar uur inspanning is wel weer een gouden brevet. Klassering is niet geweldig, maar ik heb het gevoel dat er nog wel wat meer inzit.

(c) PE1CQQ 31-8-2004

Terug naar BikeIndex.