La Marmotte 2003

Seizoen 2003

La Marmotte
Over La Marmotte (LM) is heel veel te vinden op internet. Dus dat gaan we hier allemaal niet herhalen. Het komt er op neer dat je 's morgens in Bourg d'Oisans (BdO) start om vervolgens via de Croix de Fer (CdF) naar de Telegraph en via de Galibier fietsend weer terug in BdO komt om vervolgens 'l Alpe d'Huez nog even op te rijden. Zo'n 175 km met 5100 hm. Op één dag natuurlijk.

Na de ervaring dat ik toch ook tegen een berg op kon fietsen werd in oktober 2002 besloten om de vakantie in de omgeving van LM te plannen. Ook werd de training serieus aangepakt, althans er werd in de herfst langer buiten doorgefietst en later in de winter werd een oude tacx van stal gehaald. Ook enige literatuur omtrent training werd gelezen. Waarbij het boek van Cees Vermunt "Moderne training voor wielrenners" veel inzicht verschafte. Ook de eetgewoontes en gewicht ontkomen niet aan een kritische blik. Niet dat ik nu zo zwaar ben, maar iedere kilo teveel is teveel.
Nu wilde dat het collectieve personeelsvervoer in maart 2003 gestopt werd. Een reden voor mij om het ouderschap verlof op te nemen. Een soort sponsering voor de uren dat er geen verplichting was. Op iedere dinsdag vanaf 1 maart werd trouw een lange duurtraining afgewerkt.
Ook werd naast de twee bekende Friese toertochten wat meer in groepsverband gereden in wat heuvelachtige omgeving.
Voor het vertrek naar BdO werd de fiets nog van wat oude 105SC spullen ontdaan en vervangen door Ultegra. Ook werd nog een nieuwe cassette met een 25 gemonteerd. Speciaal voor het laatste steile stuk van de Galibier.

Met 5700 km in de benen en veel te weinig hoogtemeters werd de reis aanvaard. Na een afwezigheid van 10 jaar komt me de weg van Grenoble richting BdO nog steeds bekend voor. De camping is dan ook snel gevonden. Daar aangekomen ben je dus niet de enige die een race fiets bij zich heeft. De volgende dag is de Vaujany, ook een cylco. Om ca 7.30 zal deze langs de camping komen. Lijkt me een uitgelezen kans eens e.e.a. van dichtbij te zien. De eersten zoeven voorbij. Dat is serieus zoals daar gereden wordt. Daarna komen nog een paar grote groepen waar ook redelijk de vaart inzit. Zo zal het dus zaterdag ook ongeveer gaan.

De week voor LM wordt besteed aan wat trainingsritjes. De eerste dag al de CdF op. Het eerste stuk is steil had ik al eens gelezen. Direkt heb ik de 25 nodig. Dat is een tegenvaller. Die is bedoeld voor zaterdag op de Galibier. Conclusie dat zou zaterdag nog wel eens lastig kunnen worden.

Op één van de volgende dagen wordt de korte versie van de Vaujany solo gereden. Ik kan steeds beter overweg met het klimmen en ook het dalen wordt iedere keer beter.

Woensdag voor LM voor de eerste keer de Alp op. Op zich niet een geweldig lastige klim heb ik in de Archivio delle salite d'Europa dBase gezien. Het is meer de naam die debet aan de veronderstelde zwaarte is. Alhoewel na 160 km zal de klim verre van gemakkelijk zijn. Maar als dit bord in zicht is dan zit het ergste erop.

Donderdag gaat de inschrijving 's middags open. De weersvooruitzichten zijn goed, droog en warm. Dat laatste mag ik wel. Maar belangrijker is dat het droog is. Dus inschrijven. Van tevoren heb ik met PerfVelo een schema gemaakt op basis van eerdere resultaten in de bergen en op het vlakke. Goud is in principe mogelijk. Als het ook in één keer zal lukken is een tweede. Uitrijden mag geen grote problemen op leveren.

Zaterdag 5-7-2003. Ik ben voor de wekker wakker. Heb redelijk goed geslapen, maar ben wel enigszins gespannen. Maar dat is goed. Om ca 6.30 fiets ik naar de start in BdO. Een ritje van 10 km. Lekker rustig warm fietsen. Een regenjasje aan tegen de kou. Het is maar een paar graden boven nul, met een strak blauwe hemel. Mijn startvak is op het parkeerterrein voor de Casino supermarché. Enkele maanden later verneem ik dat een collega in hetzelfde vak stond. Achterom kijkend zie ik de Alp. Daar is het uiteindelijke doel voor die dag. De start is om 7.15, maar het duurt tot 7.40 dat ik pas over de mat rij. Dan is het allemaal echt begonnen. Een dag van afzien? Van overleven? Langs de camping gaat het rechtsaf, de afslag naar de CdF.

Het eerste deel van de klim is steil, maar dat had ik eerder die week al ervaren. Wel blij dat ik de klim verkend had. Een profiel op papier en een videoband van de tour bevatten niet alle informatie. Wel moet ik stoppen omdat het jasje uit moet. Achteraf gezien had ik dat jasje uit moeten doen bij de start en dan afgeven. Maar ja ervaring. Je leest wel eens dat een jasje in de afdaling een must is.

Vlak voor de top van de CdF wordt een foto gemaakt. Op de top van de CdF zit ik nog goed op schema voor goud. Dan afdalen. Dit deel heb ik eerder die week alleen met de auto verkend. Het is zeker een voordeel als je de klim en afdaling van tevoren met de fiets hebt verkend. De gevolgen van een paar valpartijen zitten of liggen in de berm. Doet je beseffen dat het opletten blijft.

Tussen de voet van de CdF en de voet Telegraph met een groepje in een lekker tempo kunnen rijden. Er komt nog zoveel denk ik steeds. De Telegraph verloopt goed. Ik rij een beetje op reserve. Er rijdt iemand voor mij met een lekker tempo wat ik goed kan volgen. Bij de ravitaillering in Valloire bijtanken en op naar Plan Lachat. De weg daar naar toe is vrijwel recht. Je krijgt het idee dat het niet omhoog gaat, maar dat is schijn gemiddeld is dit stuk zo'n 6%. Na Plan Lachat, wat is het eigenlijk een café en een bruggetje, gaat het dan echt beginnen. Van 1990m naar 2646m in ongeveer 8 km. Dat is ruim 8% gemiddeld. Links en rechts zitten en liggen lijken in de berm. Ik kom nog steeds vooruit. Wel kost het de nodige moeite. Vlak voor de top check ik het schema nog eens, de koers is nog steeds goud. Maar het kan wel eens heel moeilijk worden omdat de afdaling van de Lautaret naar BdO een echte bijtrap afdaling is.
De afdaling van de Galibier tot op de Lautaret gaat goed. Zij het dat het regenjasje als remparachute z'n werk goed doet. Op de Lautaret werd ik nog bevoorraad. Dan gaat het verder bijna 30km afdalen naar BdO. Onderweg nog eens gestopt om het jasje uit te doen. Dat gaat gelijk een stuk fijner, maar het groepje waar ik inzat is weg. Natuurlijk kun je dat ook fietsend doen, maar dat moest ik allemaal nog ervaren en leren

In de laatste km's voor de voet van de Alp begin ik de vermoeidheid te voelen. De ravitaillering aan de voet laat ik aan de rechterkant van de weg links liggen. Dan die eerste verschrikkelijke km's. Het is heel erg zwaar. Staand klimmen gaat niet vanwege opkomende kramp. Dan alles maar zittend, wat ook m'n voorkeur heeft op een klein verzetje. Ik ga het wel halen maar goud zal net niet lukken. In bocht 8 is het op en moet ik stoppen. Snel wat vloeibare suikers en de helm af. Na 10min gaat het verder. Wel iets gemakkelijker zo zonder helm. Boven aangekomen hoor ik het Wilhelmus en de beroemde kerkklok luiden. Er zal dus wel een Nederlander gewonnen hebben. Na 9.34hr kom ik over de streep. Blij dat het volbracht is. Meer zat er echt niet in op dit moment.

In de massa loopt ook schaatstrainster Ingrid Paul. In een bestel busje liggen nonchalant wat fietsen met daaromheen wat onderuitgezakte schaatscoryfeeën.
Het in de rij wachten voor het brevet valt niet goed. Snel de frisse lucht in en het afhalen van het brevet maar uitbesteed.

Al in de eerste dagen na LM besluit ik dat dat gouden brevet er moet komen. Het is mogelijk. Er moet gewoon wat meer voor gedaan worden. En er moet geleerd worden van de gemaakte fouten.

De volgende dagen worden nog een paar bergen gedaan waaronder de Izoard en de Vars. Ook de Alp nog een keer op de dag na de touraankomst. Het eerste deel ruikt wat minder fris. Snikheet met zo'n 30-35 gaden. Maar wel lekker.

Terug naar BikeIndex.